De verdad que no podía

Keselman, Gabriela (2001), De verdad que no podía, ilustr. Noemí Villamuza, Madrid, editorial: Kókinos, (+4 anos) [32 pp] (ISBN:84-88342-31-4)

Formato: trátase dun álbum ilustrado, de tapas duras e forma cadrada. O estilo das ilustracións é moi chamativo, os trazos en negro están moi marcados, as sombras dos debuxos contrástanse en líneas ou “punteados” tamén en cor negra. Na maioría das páxinas os personaxes non cambian moito a expresión facial. As cores son diversas, cun ton algo apagado pero que favorece a estética en xeral.

Contido: un neno chamado Marc non pode durmir por mais que el quere, pois ten moito medo. A nai intenta buscar moitas solucións, pero aínda así non pode durmir. Ó final a nai decide quedarse ó seu lado ata que o neno lle explique que é o que o asusta tanto, pero xa non é necesario: a presenza constante da súa nai fai que Marc se durma.

Potencialidades: é un bó recurso que trata o tema dos medos infantís e dos recursos que os pais poden utilizar. As relacións humanas, neste caso en concreto a relación nai-neno, vense ensalzadas nesta historia como a solución dos medos nocturnos; a compañía dos nosos seres queridos pode axudarnos en moitos momentos. Tamén é moi interesante a creatividade da nai buscando formas de axudar ó seu fillo.

El tunel

Browne, Anthony (2011), El túnel. México: Fondo de Cultura Económica, 1994., (+5 anos). [26 pp.] (ISBN: 978-96-8163-971-6).

Breve descrición do formato e contido da obra:As gardas deste álbum ilustrado anticípannos dous mundos antagónicos: nunha paxina mostra como un empapelado cheo de flores, deixando entrever un espazo interior no que se observa un libro nun extremo, na páxina seguinte, a ilustración móstranos un mundo exterior, unha parede de ladrillos. A pesar das diferenzas ambas ilustración aparecen en tons ocres, propiciando a calidez como elemento en común.

Dous irmáns son completamente diferentes e non se levan ben entre eles. Un día súa nai mandaos ao parque a xogar para que resolvan as súas diferenzas e deixen de lado as discusións. A nena era introvertida , calada, miedosa e gustaballe moito ler, polo contrario, seu irmán era extrovertido, deportivo e sempre berraba. No parque, explorando o terrreo, atopou o irmán un túnel  no que decidiu entrar.

A irmá quedara fora esperando. Cando se decatou de que tardaba moito decidiu ir a buscalo deixando os seus medos atras. Estaba desesperada buscandoo por todo aquel bosque encantado, cando o atopa convetido en pedra. Ela comeza a darlle amor e abrazalo ata que volve a normalidade.

Potencialidades:

Grazas as ilustración podemos comprender con máis claridade o texto e dunha maneira máis divertida. Tratase dun libro intrigante que nos propicia a inquedanza do que poida pasar e potencia o querer saber como remata a historia.

Pódemos ver como se manifesta o amor que hai entre os dous irmáns e que entre eles hai sentimentos a pesar de que  non os demostren a miúdo. As diferenzas entre os dous personaxes non foron un obstáculo para que a confianza e a seguridade interior que o neno tiña, afirmara a crenza de que súa irmá o iría a buscar. Outro tema importante que trata é o de vencer os nosos propios medos tal e como o fixo a nena por recuperar a seu irmán, e como o ben sempre acaba triunfando sobre o mal.