PETRA

BANSCH, Helga (2007), Petra, trad. Eva Mejuto, Pontevedra: OQO Editora, col. O, (+ de 4 anos), [ 34 pp.] (ISBN: 978-84-9871-002-1).

Breve descrición e contido da obra: libro ilustrado en galego, de formato case cadrado (25x23 cm), e con cubertas de cartón duro. A cuberta mostra o título da obra, o nome da autora e unha ilustración da protagonista da historia, a elefanta Petra, cunha cinta métrica e unhas pesas, o cal nos pode dar unha pista do contido da obra. Na contracuberta aparecen outros personaxes que forman parte da historia. Tamén presenta gardas no inicio e no final do conto, de cor laranxa e con pequenos debuxos de insectos. Cada páxina do conto se compón de texto e ilustracións de moitas cores que acompañan, complementan e enriquecen a historia. Nelas aparecen todos os personaxes que conforman o relato, todos eles animais salvaxes, representados nunhas ilustracións marabillosas.
O contido inclúe un narrador que vai contando a historia de Petra e os diálogos dos distintos personaxes que interveñen nela. Petra é unha elefanta que non acepta a súa imaxe persoal, a pesar de ser a normal dun animal da súa especie, e intenta por tódolos medios cambiala. Ao final se deixa levar polos seus sentimentos e consegue ser feliz tal e como é.

Potencialidades: trata un dos temas, a gordura, tan de moda nas sociedades actuais. A autora pretende darlle unha volta á situación na que se encontra o personaxe principal, Petra, acomplexada polo seu aspecto físico; e intenta, a través de diferentes vivencias e o abandono do seu fogar, potenciar a súa seguridade, a súa autoestima e seu autoconcepto. Estes conceptos, son moi interesantes e parte do currículo na Educación Infantil , polo cal, este libro resúltame de gran interese, cunha gran potencialidade para traballar na aula. Os nenos e nenas, cada vez, dende máis pequenos, intentan imitar “modelos” que pouco se corresponden coa realidade, pero que gozan de certo atractivo para eles. Podemos facerlles ver que todos somos diferentes, cada un coas nosas propias características físicas e personais, pero que o importante é sentirse ben cun mesmo e desfrutar do que a vida nos regala cada día. Os nenos e nenas coa lectura ou escoita activa do conto, poden sacar as súas propias conclusións sobre o tema e o podemos utilizar como punto de partida para empezar a inculcarlles certos valores de respecto ás diferenzas, igualdade, aceptación e confianza nun mesmo. “Para ser único, hai que ser diferente”.

EL LIBRO DE LOS 101 CUENTOS

Strich, Christian (2015), EL LIBRO DE LOS 101 CUENTOS, ilust. Tatiana Hauptmann, trad. Enrique Bernárdez, Mª Antonia Seijo, Isabel Vicente, Joëlle Eyheramonno e Fernando Santos, Madrid: Anaya, [672pp.] (ISBN: 978-84-698-0668-5).

Descrición do formato e do contido da obra: libro ilustrado de formato rectangular e tamaño grande (21,5 x 27,5cm) encadernado en cartón duro, e con follas de papel fino. Na cuberta aparece o título da obra e unha ilustración en cor do conto “La bella y la bestia”, que é un dos moitos que están recollidos neste libro. Esta obra é unha recompilación de contos europeos tanto cultos como populares, uns máis coñecidos e outros menos.

As ilustracións son moi elaboradas e todas foron debuxadas a man por Tatiana Hauptmann. A maioría delas están en branco e negro, pero tamén hai algunhas en cor. Estes debuxos non aparecen sempre localizados nas mesmas páxinas. Unhas veces están nas pares, outras veces nas impares e outras en ambas. O texto é a parte máis importante da obra, polo que ocupa a maior parte desta. Emprégase unha linguaxe bastante complexa, difícil de comprender para os mais cativos, pero isto non nos sorprende, xa que se trata dunha obra destinada a mediadores máis que a nenos.

Potencialidades: Como xa se mencionou anteriormente, esta é unha obra enfocada máis ben a adultos que a nenos, que ten como fin distraer, divertir e tamén instruír. O autor desta recompilación pretende achegarnos as versións orixinais dos contos clásicos coas menores modificacións posibles, para que nos decatemos de que eses contos non son os que nós coñecemos. A maior parte desas historias foron creadas para concienciar ás rapazas novas dos perigos do mundo, pero en moitos casos os finais foron modificados para adaptar as historias ao público máis novo.

Este paréceme un libro moi interesante, que todo o mundo debería ler algunha vez, especialmente nais, pais, docentes, e demais persoas relacionadas co mundo da educación infantil, para así ter unha maior perspectiva dos contos que lles contamos aos nosos nenos e nenas. 

POR SI NO TE LO HE DICHO

HEREDIA, María Fernanda (2003), Por si no te lo he dicho Quito, Ecuador: Alfaguara, (+3 años)  [24 pp.] (ISBN: 9978-07-467-8)

Breve descripción del formato y contenido de la obra: Es un álbum ilustrado poético en castellano, con 24 páginas, es de tamaño mediano, de tapa dura y puntas agudas. En la cubierta aparece una niña dentro de un cubo de basura, alrededor hay moscas y en su cara se refleja un estado de tristeza o por el color verde de su cara podemos intuir que se trata de miedo. El fondo es amarillo y naranja. En la contracubierta aparece un pequeño resumen del libro y una pequeña imagen de las dos hermanas mostrándose lo mucho que se quieren. A lo largo de todo el álbum, podemos ver imágenes tipo pop up que salen del medio entre cada dos páginas en la que los personajes resaltan a la vista y el texto es en forma de diálogo, aparecen paralelismos, es en prosa. El texto al principio aparece en forma de preguntas y luego en frases afirmativas. Las de preguntas suelen comenzar con la frase: “¿te he dicho que…?” repitiéndose en un total de seis veces. El texto se presenta en cada página y este no aparece tipo pop up. Después las frases afirmativas, por lo general, empiezan con la frase: “y que nadie se atreva... o te diga…” para  acabar con la frase de: “si, me gusta mucho que seas mi hermana”. Las imágenes son grandes, muy llamativas, alegres y expresivas y el fondo de las paginas es de diferentes colores. Está recomendado para que los hermanos se lo lean a sus otros hermanos y le hagan saber cuanto se les quiere.

Este álbum trata de una relación entre hermanas, en la cual la hermana mayor le hace bromas a su hermana menor como por ejemplo: “tienes ojos de sapo”, “hay un monstruo horrible debajo de tu cama”, “los murcianos vendrán por ti”, “fuiste encontrada en un cubo de basura”, etc. comentarios que se meten con la menor pero que acaban convirtiéndose en mensajes de amor hacia su hermana: “que  nadie se atreva a molestarte porque tendrá que vérselas conmigo", "si, me gusta mucho que seas mi hermana”.

Potencialidades: Con este álbum podemos identificar algunos sentimientos como el de agradecimiento, de amor, respeto, etc. y emociones de tristeza, miedo, alegría…  Trabajar la importancia de expresar sus sentimientos a través del diálogo. Respetar a sus hermanos y padres.  Podemos trabajar las bromas, explicándoles que hay vario tipos (pesadas, graciosas, etc.) y cuando, cómo y a quién hacerlas. Saber el número de orden que ocupan entre sus hermanos. Hacer actividades para mejorar las relaciones entre hermanos y que frases agradables o desagradables suelen utilizarse mutuamente. Podemos representar el cuento. Favorecer la memoria, mejorar la imaginación y creatividad inventando otras frases similares a las del cuento. Hacerles preguntas sobre qué tratará el cuento, quién puede ser la niña que aparece en la cubierta, qué le pasa, etc. Podemos hacer comparaciones de sus características físicas con las de sus padres (cuando seas grande, serás tan alto como tu papá o tienes un cabello rubio como el de tu mamá) o simplemente que expresen qué parte del cuento les gusto o disgusto más. Es un libro precioso con un mensaje muy claro, a pesar que discutamos con nuestros hermanos siempre estaremos dispuestos  a ayudarles en lo que necesiten, siempre nos preocuparemos por ellos y que pase lo que pase siempre los querremos.

A galiña azul.

Casares, Carlos (1968). A galiña azul, debuxos de Trichi, Ilda, Mima e Alberto García Alonso, Vigo: Galaxia, [32 pp.] (ISBN: 978-84-9865-010-5).

Breve descrición do formato e do contido: Estamos ante unhas das primeiras obras editadas en galego para a infancia e a xuventude, unhas das principais creacións clásicas da narrativa galega para este público. Esta, foi a gañadora do primeiro premio do I Concurso Nacional de Contos Infantís en Galego O Facho en 1968, o mesmo ano no que se publicou.

É un libro rectangular de tamaño medio, 20 x 16 cm que conta con 32 páxinas. Na cuberta aparece o nome do autor, da editorial e o título nunhas letras moi peculiares e de distintas cores, na contracuberta encontramos unha breve descrición do contido; ambas están encadernadas en cartón duro e atópanse unidas pola ilustración, xa que é a toda páxina. No interior, as follas son de papel normal cun fondo branco excepto as gardas, que son azuis e sen ningún tipo de gráfíco. O texto aparece en letras minúsculas, grandes e claras alternándose coas ilustracións. Estas, vemos que son moi sinxelas e concretas, ilustran o máis resaltado do texto; carecen de nitidez, xa que parece que están feitas por nenos e nenas, son de diversas cores, trazos grosos e algunhas non están completamente rematadas ou pintadas. É unha ilustración diferente pero chamativa.

            Respecto ao contido podemos dicir que toma forma dunha carta que vai dirixida a unha nena que marchou de Galicia con dous anos e, sete anos despois, un amigo seu escríbelle contando unha serie de historias para que non se esqueza das súas orixes; estas, son cinco, “O peixe da fonte do xardín”, “A bomba da felicidades”, “A galiña azul”, “A formiga esquiadora” e “O final da galiña azul”, están entrelazadas e son moi curtas, cada unha delas transmítenos unha mensaxe. Son historias fantásticas e están protagonizadas por homes e animais con características peculiares e de carácter entrañable. O primeiro conta como un peixe morre intentándolle dar auga un paxaro moribundo. A segunda fálanos de Leoncio, un personaxe que inventou o idioma “papapío” para falar cos paxaros e as formigas e a bomba da felicidade, que estoupa derramando música, rosquillas e globos de cores. A terceira é a que lle da título ao libro, trata da galiña azul de Lorenzo que é característica pola súa cor, por ter a á dereita con cinco plumas vermellas, por poñer ovos de cores e porque fai cocorocó, o que non lle gusta nada as autoridades do pobo todas as diferenzas desta galiña. A cuarta conta a historia dunha formiga cunha pata rota e que era moi valente. E a última, segue coa historia da terceira, pero deixándonos unha pequena intriga do que sucede coa protagonista. O autor remata o libro citando que volverá a escribirlle máis historias á cativa.

Potencialidades: A galiña azul é unha obra que xa ten corenta e nove anos pero que a súa funcionalidade segue moi presente hoxe en día.  No “Teatro Infantil do texto á representación” vemos que se di que é unha obra de aire novo no seu momento, que introducía a fantasía sen renunciar a camiñar polo realismo crítico tan en voga no intre da publicación no Estado español e pouco tratado aínda en Galicia (Roig; Domínguez e Soto, 2007). Esta obra dou paso á liña crítica en discurso da diferenza.

          A través da historia móstrase a intolerancia e a inxustiza da sociedade, que a pesar dos anos segue tan presente. Casares fai unha crítica a estas calidades mostrando un mundo onde existen mostras de comportamentos solidarios e respectables; quere transmitir valores como a diversidade e ensinarnos que debemos buscar a felicidade, que non nos debemos asustar ante os problemas, temos que loitar polo que queremos e pola nosa propia identidade. O autor demostra todo isto cando os animais de diferentes razas se axudan entre eles, os veciños do pobo axudan a Lourenzo,... A diversidade é mostrada en cada unha das historias e sobre todo coa galiña azul, xa que por ser diferente a queren matar.

            Persoalmente creo, que a pesar de ser un libro difícil para os máis pequenos e pequenas comecen a ler a través deste, como mestras debemos telo presente para lerllo e traballar con el xa dende os tres anos para poder inculcarlle todos os valores tan importantes que nos transmite o autor. Os nenos e nenas aprenderá a buscar a felicidade nas pequenas cousa, a axudar aos demais cando o precisen e a non discriminar a ninguén por ser diferente. Por outra parte, creo que aínda que estea traducido a outros idiomas ou a reproduciran a diversas culturas, é algo que caracteriza a Galicia e que transmite a nosa esencia, quere conseguir que a xente, neste caso Ana, sinta a morriña.

Por último, dicir que se nos parece unha obra densa para o noso alumnado máis pequeno, podemos contarlla historia por historia; debemos buscar a forma de transmitir a maxia da lectura e sen desaproveitar obras tan importantes e divertidas como esta.

A cousa que máis doe no mundo

Liván, Paco (2005), A cousa que máis doe doe no mundo, ilust. Roger Olmos, Pontevedra: OQO (+3 anos) [30 pp.] (ISBN: 84-96573-13-3).

Breve descrición do formato e contido: O conto preséntasenos cun formato cadrado e tapa dura, no que a imaxe que da cor á cuberta e á contracuberta é continua, é dicir que  é unha mesma imaxe.

Na cuberta amósansenos as dúas personaxes principais da historia, a hiena e a lebre, e o título da mesma. Nela tamén aparecen o nome do autor e o ilustrador da obra. Na contracuberta observamos unha pequena paisaxe do mundo no que se desenvolve a obra e un dos seus habitantes, unha cabra.  

As ilustracións que este libro nos amosa son moi imaxinativas e pouco comúns, con  formas esaxeradas, cores que fan resaltar certos puntos das imaxes que poden pasar desapercividos, escenas que non teñen que ver ca realidade, e demais detalles polos que merece a pena ler o libro.

A obra é unha adaptación que Paco Liván fixo dun conto orixinario de Costa de Marfil, no cal se lles amosan aos nenos valores como é o de non mentir.

As personaxes desta historia son un claro reflexo da nosa sociedade e da hipocresía que podemos alcanzar os seres humanos.  Neste caso, a lebre plantéxalle á hiena unha cuestión: cal é a cousa que máis doe no mundo?. A lebre dille que é a mentira, e a hiena, non a cré. Entón, a lebre decide argallar un plan para demostrarlle que si, que a mentira é o que máis doe no mundo.

Potencialidades: O principal motivo polo que escollín este libro foi polo ilustrador, xa que é un dos meus favoritos e me sorprendeu atoparme con este libro por casualidade ilustrado por Roger Olmos. Ao ler o libro, decateime de que era fantástico, xa que nunca lera unha historia plantexada deste modo ao redor da mentira.

Paréceme que é un libro moi recomendale para lerlle e que lean os máis cativos, xa que a historia está feita nun ton humorístico que fai que os pequenos lectores se enganchen a esta peculiar argallada.

A maneira na que o autor nos transmite a dor que produce a mentira, creo que é moi significativa para os nenos e nenas, poñéndose na pel tanto da hiena coma da lebre poderán sentirse identificados se alguén lles mentiu algunha vez ou se eles mesmos mentiron e deste modo saberán o moito que doe.
A historia claramente educa en valores, algo moi importante nesta etapa da vida dos nenos e nenas, á vez que se nos propón unha divertida historia para ler tanto en familia, coma na escola, ou incluso facer unha representación da mesma, xa que deste modo os pequenos lectores levarían a cabo unha dramatización coa que interiorizarían mellor o proposto na historia.  

O PITO CAIRO

Nuñéz, Marisa (2000), O Pito Cairo, KALANDRAKA Editora, [32pp.].(ISBN: 84-95123-85-1)

Breve descrición do formato e contido: Primeiramente dicir que este é un libro que forma parte da colección: Contos do Trasno Comodín colección dirixida por Xoán Couto. É un conto popular portugués adaptado por Marisa Nuñéz.

Álbum ilustrado encadernado en cartoné coas tapas duras e coas puntas sen redondear cun tamaño de 20 x 20 cm.

É un libro con bastante texto polo que a idade correspondente sería apartir de 5 anos.

O libro presenta unha cuberta chamativa para os nenos nela aparce un pito moi simpatico cunhas cores moi chamativas.

Na contracuberta visualizase como un cadro no que aparece o pito Cairo a persoaxe do conto camiñando por un prado.

As ilustracións do libro son moi grandes coloridas e chamativas; a letra mostrase as veces na folla impar e outras na par, teñen un tamaño grande e aparece en negriña a parte que se repite  por acumulación en varias follas, outra das cousas que ten e que nas follas onde ven a letra tamén aparecen ilustración máis pequenas.

As gardas do libro amosan ilustracións iguais en ambas, ilustracións do pito Cairo facendo distintas poses e maneiras.

O conto narra a historia dun pito que esfuracando na terra atopou unha saqueta chea de moedas de ouro, e este decide levarllas ao rei. Pero o rei que é un rañicas quería cociñar ao pito, pero o pito cairo que era moi listo non se deixou enganar e foi este o que conseguiu amolar ao rei que lle devolveu todas as moedas de ouro para que liscase do palacio correndo e non voltase xamais.

Potencialidades:

As potencialidades que eu asocio a este conto son a aprendizaxe en valores, o compartir neste caso as moedas de ouro que o pito atopa e quere compartir co rei.

É un conto de bastante extensión e algunhas palabras son de certa complexidade, para captar a atención dos nenos, precisase dunha boa dramatización xa sexa facendo monicreque do noso personaxe ou usando outros recursos como cun disfrace de pito facendo un teatro imitando ao gracioso pito Cairo.

Dicir tamén que é un conto acumulativo xa que repite secuencias como por exemplo: “aparta rio, que quero pasar”, “voa curuxa que quero pasar”, “bótate a un lado piñeiro que quero pasar”. estas secuencias axudan aos nenos a mellorar a súa memoria, a comprensión e a expresión oral.

Unha vez que os nenos teñan coñecido a historia do pito Cairo, pódense facer con eles  actividades como por exemplo: que debuxen o pito, ou a parte do conto que máis lle gustou, coñecer os pitos como nacen que comen onde viven… etc. 

Infinidade de cousas se poden facer con este tipo de contos.

A ÁRBORE XENEROSA

Silverstein, Shel (2015). A árbore xenerosa, ilust. Shel Silverstein, trad. Chema Heras, Pontevedra: Kalandraka (+5 anos) [64 pp.] (ISBN: 978-84-8464-962-5).

 

Breve descrición do formato e contido da obra: este conto trátase dun libro ilustrado de 64 páxinas de cartolina grosa, todas elas con ilustracións minimalistas en branco e negro e pouco texto. O formato rectangular, en vertical, é dun tamaño mediano e con cantos rematados en punta, as súas medidas son de 19 x 25,5 cm. As cubertas de cartón son duras e resistentes e predomina a cor verde: a dianteira amósanos os dous protagonistas onde o neno recibe unha mazá da árbore, recolle o título da obra, o autor e a editorial; a traseira simplemente continúa o debuxo da árbore que aparece na dianteira. 

Respecto ao interior do libro, a nivel estético, cada dúas páxinas encontramos un debuxo que destaca polo seu minimalismo gráfico sempre protagonizado por unha árbore e un breve texto, o cal é unha sucesión dinámica de accións en torno á figura central da árbore que, ao longo do tempo, interactúa co neno dende a súa infancia ata a súa vellez.

A historia é unha ensinanza sobre a relación entre un neno e unha árbore do bosque e mostra o contraste de "querer" e "necesitar" como actitudes vitais na nosa vida. Estes dous personaxes convértense en amigos; a árbore sempre lle dá ao neno o que el lle pide. En tanto que o neno vai crecendo, vai pedíndolle cada vez máis cousas á arbore; esta obedéceo porque o quere moito. Nun último acto de sacrificio propio, a árbore deixa que o neno a corte para que poida construír unha barca na que poder navegar. Moitos anos despois, o neno volve xunto á arbore, xa convertido nun home maior e a árbore dille "non me queda nada para che dar", ao que o neno lle contesta que todo o que necesita é soamente un lugar tranquilo para sentar e descansar mentres espera a morte e a árbore faille este favor de moi boa gana.

Potencialidades: a lectura deste conto proporciónanos reflexións e diversidade de interpretacións das súas mensaxes. Por unha banda móstranos unha amizade incondicional e desinteresada que non é correspondida en igual medida; pola outra, pódese interpretar como a relación co noso planeta, constantemente agredido. Tamén se pode entender como a contraposición entre as necesidades materiais e o intanxible para alcanzar a felicidade e inclusive unha parábola da familia.

Este conto aporta o coñecemento de moitos valores para os nenos, como poden ser a amizade, o coidado do medio ambiente, a xenerosidade, o altruísmo etc. e móstralles dunha forma conmovedora o paso da infancia á idade adulta e saber a diferenza entre "querer" e "necesitar". Pódese incluso converter nun diálogo ou debate sobre valorar aquilo que de verdade nos importa e sobre o imprescindible que é axudar ao próximo e coidar do medio que nos rodea para poder vivir nun bo ambiente.

Que as páxinas estean en branco e negro pode ser un inconveniente porque aos nenos pode resultarlle aburrido e pesado, xa que se trata dun libro bastante longo, pero podemos aproveitar este feito para que coloreen e pinten a árbore ao seu propio gusto.

LA GALLINA DE LOS HUEVOS DE ORO

Artes gráficas Cobas (1984), La gallina de los huevos de oro, ilust. Vernet, Barcelona: Artes Gráficas Cobas, serie Samaniego nº 4. [8 pp.] (ISBN: 84-215-0745-1).

Breve descrición do formato e contido da obra: libro ilustrado de formato pequeno cos dous dos seus bordes troquelados, imitando a imaxe dunha galiña, que é a mesma na cuberna e na contracuberta. Estas están impresas en cartolina, pola contra as páxinas interiores en papel. A textura de todo o libro é a do papel, suave e delicado. O texto está acompañado de imaxes representativas do que se está lendo e dependendo da páxina encontramos as ilustracións na parte superior ou inferior da folla. 

Referíndonos ao contido debemos dicir que trata sobre un granxeiro moi avaro e egoísta que só pensa en mellorar a súa produción de ovos, polo que forza as súas galiñas a por varios ao día. Este feito sucede durante moito tempo, ata que unha mañá unha galiña pon un ovo de ouro, polo que todos os coidados do seu dono son para ela, ata que entende que tantos aloumiños teñen o fin de conseguir que poña máis ovos coas mesmas características. A partir dese momento a galiña comeza a poner ovos normales e xunto coas súas compañeiras deixan de facer caso das esixencias do granxeiro.

 

 

Potencialidades: este volume ensina diversas cousas: a primeira delas é que non se pode ceder ante as esixencias dos demais xa que, aínda que ao comezo isto pareza positivo, acabará sendo moi prexudicial para a persoa que cede as chantaxes; tamén transmite a ensinanza de que temos que ser felices cos bens que posuímos e non debemos ser ambiciosos. Por outra banda, dentro das aulas, este libro serve para traballar a vida dos animais nas granxas, principalmente das galiñas: a posta de ovos, a súa alimentación...

Rescate animal

George, Patrick (2015). Rescate Animal, Barcelona: Editorial Juventud, col.  Mis Primeros Conceptos, (+ 3 anos),  [30 pp +11 transparencias], (ISBN: 978-84-261-4338-9).

Breve descrición do formato e contido da obra: libro de formato pequeno (23x21 cm) e tapa dura cun tacto suave. As ilustracións exteriores, ao igual que o título Rescate Animal, son rechamantes e sinxelas. Na cuberta indícase que é un libro de transparencias. Trátase dun libro sen palabras. Unicamente ao final do volume aparece un reto ou unha reflexión para os cativos, por iso a historia se serve só de vistosas ilustracións e transparencias coas que os nenos e nenas crearán as súas propias historias “rescatando” os diferentes animais que nos propoñen. O seu título danos unha pista do que pode conter e, ao abrilo, observamos diferentes imaxes como a que poñemos a continuación:

Nesta imaxe vemos a un tigre que foi cazado e agora forma parte do mobiliario dunha casa, pero se xiramos a transparencia que hai no medio para o outro lado…

O tigre aparece na selva!

Así, unha tras outra, preséntannos diferentes  situacións nas que un animal se atopa nun lugar que non lle corresponde, fóra do seu hábitat, e os nenos (e non tan nenos) ao xirar a transparencia cara ao lado esquerdo verán o animal no lugar que lle corresponde. É unha imaxinativa e eficaz maneira de crear conciencia nos nenos sobre o respecto e o coidado dos animais e a natureza.

Potencialidades:

Como ben se nos indica na contracuberta:

Trátase dun libro que nos introduce de maneira divertida e sinxela na reflexión sobre a importancia da protección dos animais. Os nenos e nenas que lean este libro non só “rescatarán” animais, senón que poderán crear as súas propias historias con cada unha das situacións que aparecen na obra. Vai máis alá dun libro de transparencias, é un libro que sen dicir unha soa palabra está deixando unha gran marca sobre as persoas que o len, tanto cativos coma adultos. Ler este libro en familia ou en asemblea paréceme unha interesante maneira de debater os diferentes puntos de vista e de reforzar valores de respecto, solidariedade, protección, empatía… á vez que as nenas e nenos crean historias ao redor das ilustracións.